Jak zabezpieczyć starsze maszyny produkcyjne bez wymiany sterownika

Ogranicz ekspozycję starszych maszyn CNC i urządzeń produkcyjnych dzięki kontroli połączeń, dostępowi serwisowemu i skoordynowanemu utrzymaniu.

DigiventiOstatnia weryfikacja · 6 min czytania
W tym artykule

Przydatność maszyny w produkcji i bezpieczeństwo jej sterownika to odrębne kwestie. Jeśli maszyna nadal spełnia wymagania produkcyjne, ale jej sterownika nie można łatwo zaktualizować, ani natychmiastowa wymiana, ani nieograniczona łączność nie powinny być rozwiązaniem domyślnym. Zacznij od oddzielenia pracy wykonywanej przez maszynę od połączeń służących do wgrywania programów, zbierania danych i obsługi serwisowej.

Takie rozróżnienie pozwala zastosować ochronę poza sterownikiem. Wytyczne NIST dla małych środowisk produkcyjnych podają konkretny przykład: jeśli urządzenie nie obsługuje oprogramowania do wykrywania zagrożeń i reagowania na nie na urządzeniach końcowych, czyli EDR, zapora sieciowa chroniąca dostęp do niego może pełnić funkcję zabezpieczenia kompensacyjnego. Ochrona działa wtedy na granicy sieciowej, a nie wewnątrz urządzenia wbudowanego.

Celem jest zachowanie niezbędnych funkcji produkcyjnych przy jednoczesnym ograniczeniu dróg dostępu do podatnego sprzętu. Nie chodzi o uznanie starego sterownika za bezpieczny tylko dlatego, że znajduje się za zaporą sieciową.

Ustal, z czym łączy się maszyna

Podczas webinaru NC State Industry Extension Services prowadzący opisuje starsze urządzenia, których nie projektowano z myślą o połączeniu z internetem i dla których może brakować aktualizacji oprogramowania lub poprawek usuwających podatności. Kwestionuje też założenie, że pracownik działu inżynieryjnego zajmujący się komputerami musi zarazem odpowiadać za egzekwowanie polityk, dokumentację zasobów i instalowanie poprawek.

Podczas przeglądu starszej maszyny jasno określ te obowiązki. Poproś przedstawicieli produkcji, utrzymania ruchu, działu inżynieryjnego, IT i dostawcy sprzętu o opisanie tej samej instalacji. Przygotuj dokumentację połączeń, która rozróżnia:

  • Urządzenie produkcyjne: jego sterownik, funkcję w produkcji i ograniczenia eksploatacyjne.
  • Komputery pomocnicze: stacje robocze używane do przygotowywania lub przesyłania programów, zbierania danych z maszyny albo uruchamiania narzędzi serwisowych.
  • Komunikację podczas normalnej pracy: które systemy muszą wymieniać informacje, w jakim kierunku i w jakim celu.
  • Dostęp serwisowy: sposób, w jaki wewnętrzni technicy i dostawcy uzyskują dostęp do urządzenia, z uwzględnieniem połączeń tymczasowych.
  • Odpowiedzialność: kto zatwierdza połączenia, utrzymuje zabezpieczenia na granicach sieci i autoryzuje zmiany w urządzeniu.

Na przykład, jeśli maszyna CNC otrzymuje programy z komputera do ich przesyłania i wysyła informacje o stanie do aplikacji produkcyjnej, udokumentuj te wymiany oddzielnie. Stwierdzenie „maszyna potrzebuje sieci” nie powinno oznaczać zgody na dostęp z każdego komputera biurowego ani z dowolnego konta dostawcy.

Zacznij od istniejących schematów, konfiguracji, dokumentacji serwisowej i rozmów z osobami obsługującymi urządzenie. Każde proponowane narzędzie do wykrywania zasobów lub aktywne skanowanie traktuj jako zmianę w środowisku urządzenia wymagającą przeglądu, a nie automatyczne rozszerzenie praktyk biurowego IT. Bezpośrednim celem jest uzgodniony opis niezbędnych połączeń, nie wynik skanowania uzyskany bez zgody osób odpowiedzialnych za eksploatację.

Ogranicz komunikację poza sterownikiem

Segmentacja sieci produkcyjnej polega na wydzielaniu kontrolowanych obszarów sieci dla urządzeń i określaniu zasad komunikacji między nimi. W przypadku przestarzałych urządzeń wytyczne NCSC dotyczące bezpiecznej łączności zalecają izolację od pozostałej części sieci OT, ograniczenie połączeń do niezbędnych operacyjnie oraz umieszczenie między przestarzałymi urządzeniami a systemami zewnętrznymi utrzymywanych komponentów o wzmocnionej konfiguracji bezpieczeństwa.

Zastosuj tę zasadę do dokumentacji połączeń. Jeśli komputer przesyłający programy musi komunikować się ze sterownikiem, dokładnie określ tę ścieżkę. Sprawdź, czy sterownik potrzebuje dostępu do innych maszyn, systemów biznesowych lub sieci zewnętrznych, zamiast pozostawiać mu szeroki dostęp wynikający z obecnego miejsca podłączenia.

Komputer pomocniczy wymaga osobnego przeglądu. Określ jego rolę w produkcji, pozostałe połączenia sieciowe i wymagania serwisowe. Uwzględnienie go w przeglądzie pozwala uniknąć sytuacji, w której granica ochrony obejmuje sterownik, ale pomija system służący do uzyskiwania do niego dostępu.

Wytyczne NIST dotyczące segmentacji w produkcji wyjaśniają znaczenie ochrony pośredniej: wbudowane sterowniki, ograniczona moc obliczeniowa i rygorystyczne wymagania czasowe mogą uniemożliwiać stosowanie zabezpieczeń odpowiednich dla zwykłych systemów IT. Zabezpieczenie na granicy sieci daje inne miejsce do egzekwowania ograniczeń, bez zakładania, że na maszynie można zainstalować oprogramowanie ochronne.

Segmentacja nie usuwa podatności w oprogramowaniu. Ogranicza dostęp do tego oprogramowania. NCSC wskazuje, że przestarzałe produkty należy traktować jako niezaufane i nie należy powierzać im realizacji funkcji bezpieczeństwa. Segmentację uznaje za tymczasowy sposób zarządzania ryzykiem, wymagający oceny skuteczności i ustalenia harmonogramu wymiany zasobów.

Zapewnij dostawcom kontrolowaną ścieżkę dostępu

Dostęp serwisowy powinien mieć określoną ścieżkę, a nie stawać się stałym wyjątkiem od ograniczeń sieciowych maszyny. NCSC zaleca dostęp dostawców za pośrednictwem bezpiecznej bramy w osobnym, kontrolowanym segmencie sieci. Podmiot zewnętrzny łączy się z systemem pośredniczącym, który przekazuje połączenie do zasobu OT. Sam system pośredniczący musi być regularnie aktualizowany i korzystać z nowoczesnych metod uwierzytelniania.

Oddziela to punkt wejścia dostawcy od sterownika. Pozwala też egzekwować zasady dostępu na utrzymywanym komponencie, zamiast wymagać nowoczesnych funkcji bezpieczeństwa od przestarzałego sterownika.

Opisz dostęp dostawcy w kategoriach operacyjnych: który technik potrzebuje dostępu, do jakiego urządzenia, w jakim celu i w jakim zatwierdzonym oknie czasowym. Uwzględnij to w obowiązkach zakładu związanych z zarządzaniem tożsamością i dostępem, tak aby odpowiedzialność obejmowała dostęp dostawców, a nie tylko konta pracowników.

Wspólne wytyczne opublikowane przez CISA dotyczące dostosowania zasad zero trust do OT zalecają przyznawanie dostępu uprzywilejowanego wyłącznie wtedy, gdy jest potrzebny, i na ograniczony czas, o ile nie narusza to bezpieczeństwa ani integralności środowiska. Jako zastosowanie tego podejścia wskazują ściśle określone okna serwisowe i wsparcia. Ostrzegają przy tym, że dostęp musi być zapewniany wystarczająco sprawnie, aby nie skłaniać do niebezpiecznych obejść.

Uzgodnij sposób dostępu z utrzymaniem ruchu i dostawcą, zanim będzie potrzebny. Sprawdź, czy dana ścieżka prowadzi wyłącznie do właściwego urządzenia, jak dostęp jest włączany i kończony oraz kto przegląda aktywność. NCSC zaleca również rejestrowanie i monitorowanie interakcji z przestarzałymi urządzeniami.

Koordynuj zmiany zabezpieczeń z produkcją

Zmiana zabezpieczeń nie jest udana, jeśli jej wdrożenie powoduje niedopuszczalny problem produkcyjny lub zagrożenie bezpieczeństwa. Przewodnik NIST dotyczący bezpieczeństwa OT wyjaśnia, że zatrzymywanie i ponowne uruchamianie urządzeń może wpływać na produkcję, a typowe działania IT, takie jak restart, mogą kolidować z wymaganiami dostępności i niezawodności OT. Wskazuje też na potrzebę testowania aktualizacji zarówno przez dostawcę, jak i użytkownika końcowego.

Przed zmianą sterownika, komputera pomocniczego lub reguły komunikacji uzgodnij, kto oceni wpływ na produkcję, co zostanie przetestowane, kiedy można wykonać prace i jak przywrócić poprzednią konfigurację. Zapytaj wprost, co się stanie, jeśli połączenie objęte nową kontrolą stanie się niedostępne. Wytyczne NCSC dotyczące łączności wymagają oceny wpływu na podstawowe funkcje, bezpieczeństwo, dostępność i nowe zależności.

Jeśli nie można szybko zainstalować poprawki na sterowniku, zapisz przyczynę oraz zabezpieczenia ograniczające jego ekspozycję. CISA zaleca testowanie poprawek poza środowiskiem operacyjnym, gdy jest to wykonalne, a gdy nie jest to praktyczne, uzyskanie od dostawcy informacji o przeprowadzanych testach. Jeśli szybkie wdrożenie poprawek nie jest możliwe, zaleca skupienie się na izolacji i zabezpieczeniach kompensacyjnych.

Nie przenoś jednak takiego odroczenia automatycznie na zabezpieczenia granicy sieci. CISA zaleca częstsze instalowanie poprawek na urządzeniach brzegowych i w systemach zdalnego dostępu ze względu na ich rolę w egzekwowaniu zabezpieczeń.

Dalsza eksploatacja powinna być świadomą decyzją

Pozostawienie maszyny w eksploatacji powinno oznaczać akceptację określonych warunków: niezbędna komunikacja jest udokumentowana, dostęp ograniczony, serwis skoordynowany, a odpowiedzialność za pozostałe ryzyko przypisana. Wróć do oceny tych warunków, gdy zmieniają się połączenia, dostawcy, wsparcie oprogramowania lub wymagania produkcyjne.

Jeśli nie można kontrolować niezbędnego połączenia albo utrzymywać komponentów zabezpieczających granicę sieci, ponownie rozważ samo połączenie, warunki wsparcia lub plan wymiany urządzenia. Sama przydatność w produkcji nie powinna rozstrzygać o sposobie podłączenia do sieci.

Te zabezpieczenia prewencyjne są odrębne od decyzji podejmowanych przy podejrzeniu naruszenia bezpieczeństwa. Ćwiczenie scenariuszowe ataku ransomware w zakładzie produkcyjnym może dotyczyć decyzji podejmowanych podczas incydentu, bez przekształcania codziennej ochrony maszyn w ćwiczenie reagowania na incydenty.

Jeśli odpowiedzialność za dostęp do maszyn i granice sieci pozostaje niejasna, poznaj wsparcie Digiventi w zakresie cyberbezpieczeństwa, aby pomóc ukierunkować przegląd na potrzeby produkcji i odpowiedzialność za zabezpieczenia.

Potrzebujesz pomocy z bezpieczeństwem IT?

Zapewniamy konsultantów IT do projektów i bieżących prac technicznych. Napisz, jakiej pomocy potrzebujesz.

Skontaktuj się z nami
Wróć do wszystkich artykułów